A curota
O superoheroe dos animais.
Ola, chámome Jorge e teño dezaoito anos, este ano empecei a Universidade,
vou a estudar Veterinaria na Universidade de Santiago de Compostela, na Coruña.
Eu son de un pobo de non moi lonxe de Santiago, Boiro.
Vou contar unha historia que me ocorreu fai cinco anos, é decir, cando tiña
exactamene trece anos.
Un día de verán ía camiñando pola Curota, unha motaña moi bonita da serra
do barbanza, íamos un grupo creo que de dezaoito rapaces e rapazas; eu ía
escoitando a miña música preferida...
Juan Magán, Mónica Naranjo, Malú... de repente, cando me din conta, estaba
perdido polo medio do monte, estaba só no medio da Curota. Non coñecía nada,
oscurecía e sentía as árbores bater polo moito vento que facía. De súpeto,
acercánronse unha bandada de paxaros que me dixeron:
-Boa noites, estás perdido rapaz?
Eu asombrado de poder entender
claramente o que me decían os paxáros e por todo o que me ocorrera (perderme do
grupo de excursiòn) perdín o coñecemento
durante un montón de tempo.
Ao despertarme, sentín que algo ou alguén me tocaba a perna, era un coello!
quería falarme!, me estaba falando!
Ò principio sentín un pouco de medo
pero empezoume a falar como si me coñecera de algo. Eu expliqueille o que me
pasara e foi a chamar a máis animais para ver se sabían onde estaban os meus
compañeiros. Ningún dos animais polo que poiden esocoitar sabían nada dos meus
amigos así que lles preguntei se me acompañaban a buscalos. Eles dixeronme que
sí pero cunha condición... que eu lles tiña que dar algo de comer porque
estaban famentos, non comían dende fai tempo. Eu asombrado aceptei a proposta,
así que fomos en busca dos meus amigos
Ao chega a piscina redonda, encontramos a todos os mes amigos preocpados
porque me perderan.
Nada máis verme me abrazaron e se puxeron moi contentos de estar conmigo,
así que eu cumprin tamén co meou trato, dinlle de comer aos mes novos amigos,
os animais da Curota, xá qe me salvaran
a vida. Pero todo esto non termina aquí, a cuestión foi que eu podía falar cos animais, que é un superpoder que non
coñecía ata ese momento.
Ó chegar a miña casa, os peixes que tiña na miña peceira pedíronme rápidamente
que a limpase, entendinos á primeira, parecíame incríble que eu poidese
escoitar a eses peixes que tanto tempo estivera eu alimentando e coidando na
miña casa.
O can da miña vecina pediume que dixera a Doña Pepa (a veciña da casa do
lado) que non lle dera tanto de comer que
non lle dera tantas sobras, que estaba moi gordo... así foi con todos os
animais do meu barrio.
Todos os animais me chamaban os superheroe da miña vila xa que están todos moi contentos conmigo.
Esta é a miña historia de como coñecín o meu superpoder que espero me sirva
para aprobar a Universiade... Je je.
.jpg)